ચાલો પછી તો આપણે મળશું ફરી કદી…

We hardly get a chance to pause and really get to know our surroundings, really meet and get to know the people around us. Sometimes, our lives seem to go from one day to another, from one event to another. Is it possible that we ignore to live fully in trying to keep pace with environment around us (that we have created)?

One of my favorite thinkers – Henry David Thorough once  said, “How vain it is to sit down to write when you have not stood up to live”. Oh, well!

This ghazal is one of my earlier ones. Enjoy!

I have a short essay on this theme that you might enjoy …

ચાલો પછી તો આપણે મળશું ફરી કદી

બાકી રહી જે વાત તે કરશું ફરી કદી

ભીનાશ કોઇ પણ હવે તો સ્પર્શતી નથી

ઝાકળ  થઇને ફુલથી ઝરશું ફરી કદી

ઘરથી પરે આ ઘર કર્યું, ચાલો ભલું થયું

શું મેળવ્યું ને શું ગયું? કળશું ફરી કદી

ગુંજ્યા કરે છે ચોતરફ, પડઘા અતિતના

વાળીને આજ, કાલમાં વળશું ફરી કદી

મારામાં પણ હવે કદી, હું કયાં મળું છું દોસ્ત?

મળશે ફરી જો ‘હું’ કદી, મળશું ફરી કદી

હિમાંશુ ભટ્ટ (૨૦૦૪)